มื่อสุงิโมโตะได้พบกับโคริน
เธอก็จำได้ว่า โครินนั่นเองที่เป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้ตอนที่เธอมาที่โลกนี้ครั้งแรก
โคโอที่แฝงจิตมาอยู่ในนกแก้วกระซิบบอกโคริน ให้พาสุงิโมโตะกลับไปที่วังด้วย
สุงิโมโตะดีใจมากเมื่อรู้ว่าเธอคือผู้ถูกเลือกที่แท้จริง ไม่ใช่โยโกะ
สุงิโมโตะกลับมาหาอาซาโนะและโยโกะเพื่อที่จะลา
ถึงแม้อาซาโนะจะพยายามตามไปและฉุดรั้งเธอไว้
แต่สุงิโมโตะก็ไล่อาซาโนะให้กลับมา และหายตัวไปอย่างรวดเร็วจนอาซาโนะตามไม่ทัน
ระหว่างที่อาซาโนะไล่ตามสุงิโมโตะไปนั้น อาโอซารุก็ส่งเสียงมาหลอกหลอนโยโกะอีกครั้งหนึ่ง
ราวกับจะบอกให้รู้ว่าไม่ว่าเมื่อไรมันก็จะอยู่ข้างๆโยโกะ และรู้เหตุการณ์ทุกอย่างเสมอ
โยโกะรู้สึกใจไม่ดี แต่ดีที่อาซาโนะกลับมาหาเธอ ทำให้เธอใจชื้นขึ้น

โรคุตะได้แฝงตัวไปกลับกลุ่มผู้อพยพที่จะเดินทางไปยังประเทศเค
ซึ่งได้ข่าวมาว่าหาตัวราชินีองค์ใหม่ได้แล้ว
เป็นน้องสาวของราชินีองค์ก่อน ถึงแม้ว่าจะมีราชินี
แต่ก็ยังมีปีศาจออกมาเพ่นพ่านอยู่เรื่อยๆ เป็นเรื่องที่ผิดสังเกตนัก
ระหว่างการเดินทางมีปีศาจออกมาโจมตีกลุ่มผู้อพยพ
แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีเพราะโรคุตะแอบเรียกสัตว์อสูรของตนมาจัดการไว้ได้
นั่นยิ่งทำให้โรคุตะสงสัยหนักขึ้นเพราะนี่ก็เข้าเขตประเทศเคแล้ว ทำไมถึงมีปีศาจออกมาได้
และแล้วเหล่าทหารของประเทศเคก็ยกพลมาต้อนรับ โดยมีโรคุตะแฝงตัวเข้าไปสังเกตการณ์ด้วย




โครินเรียกให้สุงิโมโตะไปกับตน


อาโอซารุที่หลอกหลอนโยโกะ


โรคุตะเรียกสัตว์อสูร

ทางด้านโยโกะกับอาซาโนะต้องเดินทางไปในป่าอย่างไม่มีจุดหมายเท่าไรนัก
พวกเขาคิดแต่ว่าต้องซ่อนตัวให้พ้นจากเหล่าทหารของประเทศโคให้ได้
จนไปเจอต้นไม้ต้นหนึ่ง
ซึ่งก็คือต้นยาโบคุนั่นเอง ทั้งสองรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้ต้นไม้ต้นนี้
ดังนั้นพวกเขาจึงจบการเดินทางของวันนี้โดยการนอนหลับใต้ต้นไม้นี้นั่นเอง

รุ่งขึ้นโยกะพยายามจะออกไปหางานทำในเมือง เพื่อแลกกับอาหาร เธอไปขอทำงานเป็นคนคุ้มกันร้านค้าแห่งหนึ่ง
แต่ก็ถูกปฏิเสธมาอย่างไม่ใยดี อาซาโนะหิวมากจึงแนะนำโยโกะให้ไปขออาหารจากกลุ่มคนที่อพยพกิน
แต่โยโกะรู้สึกระแวง จึงบอกให้อาซาโนะรีบเดินไปจากตัวเมืองเร็วๆ




พักผ่อนที่ต้นยาโบคุ รุ่งขึ้นโยโกะไปสมัครงานแต่ก็ถูกปฏิเสธ

คืนนั้น ทั้งสองต้องนอนพักกันในป่าตามเดิม อาซาโนะหิวมากจึงออกไปหาอะไรแถวๆนี้กิน
เมื่อโยโกะอยู่คนเดียว มีหรือที่อาโอซารุจะปล่อยให้เวลาแบบนี้ผ่านไป มันโผล่มาล่อลวงโยโกะอีกครั้ง


อาโอซารุโผล่มาล่อลวงโยโกะอีก


คราวนี้มันให้โยโกะดูความจริงเรื่องคุณครูกับคุณแม่ของเธอผ่านดาบ
ครูคุยกับแม่ของเธอว่า หากเด็กคนไหนที่คุณครูชอบ เพื่อนๆจะไม่ชอบ
ซึ่งโยโกะก็เป็นแบบนั้น
ทำให้โยโกะดูเหมือนเก็บกด ลับหลังเธออาจจะไปทำอะไรไม่ดีไว้ก็ได้
โยโกะเริ่มคิดว่า เธอไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว
อาโอซารุพยายามล่อลวงเธอ ให้เธอฆ่าอาซาโนะซะ
เพราะอาซาโนะเองก็หน้าไหว้หลังหลอกเหมือนกัน
ในโลกนี้เชื่อใจใครไม่ได้หรอก ต้องเชื่อแค่ตัวเองเท่านั้น
โยโกะรู้สึกช็อค เธอพยายามไล่ให้อาโอซารุหายไป พอดีกับที่อาซาโนะกลับมาพอดี
โยโกะเดินไปหาเขา และบอกว่าให้ฆ่าอาโอซารุซะ มันจะมาหลอกพวกเรา
อาซาโนะก็ได้แต่ทำหน้างงๆ ว่าอาโอซารุน่ะใคร
ทันใดนั้น สัตว์อสูรก็โผล่ออกมาอีก โยโกะจำใจต้องฆ่ามันให้ตาย
อาซาโนะหิวจัดจนหน้ามืด คิดจะกินเนื้อเจ้าอสูรนี่แบบดิบๆ
แต่มันกินได้ที่ไหนกันล่ะ.. ทั้งคู่จึงตัดสินใจว่าจะลงไปหาอะไรกินแถบชานเมือง


ความจริงที่คุณครูคิดยังไงกับเธอ


จู่ๆๆสัตว์อสูรก็โผล่มา

ทางด้านสุงิโมโตะ เธอเข้าเฝ้าโคโอ ทำพิธีรับดาบมาจากโคริน
และให้ฮินมัน(ชื่อเผ่าพันธุ์ของสัตว์อสูรตัวเดียวกันกับที่สิงร่างโยโกะ)เข้าสิงร่างเธอ
นั่นจะทำให้เธอมีฝีมือดาบที่ล้ำเลิศสูสีกับโยโกะ


ฮินมันสิงร่างสุงิโมโตะ

โยโกะกับอาซาโนะเดินมาถึงแถบชานเมือง
เธอเจอกลุ่มคณะละครสัตว์ กลุ่มเดียวกับที่เธอเคยเข้าไปดูกับทัคคิ
เด็กน้อยคนที่เคยให้เธอดูขนมน้ำตาลปั้นจำเธอได้ จึงร้องทัก
แม่ของเด็กคนนั้นจึงชวนให้ทั้งสองมาร่วมวงทานข้าวกับพวกเธอ
อาซาโนะดีใจที่จะมีอะไรตกถึงท้องสะกที แต่โยโกะ เกิดอาการไม่ไว้วางใจอีกครั้ง
เธอจึงเดินจากไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้อาซาโนะวิ่งตามมาด้วยความงุนงง


คนจากคณะละครสัตว์ที่เธอพบ

อาซาโนะถามโยโกะว่าทำไมถึงไม่ตอบรับคำชวนของพวกเขา ทั้งๆที่พวกเราก็หิวจะตายอยู่แล้ว
คำตอบของโยโกะคือ ถ้าเราไว้ใจ เขาก็จะขายพวกเราไป เราจะไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น
ทำให้อาซาโนะอึ้ง เพราะวิธีการพูดของโยโกะ เริ่มคล้ายสุงิโมโตะเข้าไปทุกที
โยโกะกลายเป็นคนไม่ไว้ใจใครไปแล้วหรือนี่?

อาซาโนะสารภาพว่า เขาชอบสุงิโมโตะมาก
อยากจะอยู่ใกล้ๆและอยากจะกับเธอด้วย แต่ก็ไปไม่ได้เพราะโดนไล่มา
สีหน้าของโยโกะเฝื่อนลงไปถนัดตาเมื่อได้ยินคำสารภาพนั้น อันที่จริงเธอก็รู้อยู่
แต่ก็ช็อคอยู่ดีเมื่อได้ยินความจริงจากปากของอาซาโนะโดยตรง
อาซาโนะสังเกตเห็นสีหน้าของโยโกะจึงพูดปลอบใจว่า
เขาเองก็ชอบโยโกะนะ แต่ดูเหมือนคำปลอบนั้นจะไม่ได้ผลเท่าไรนัก
ทันใดนั้น สัตว์ปีศาจก็โผล่มา เป็นชุดเดียวกับที่โจมตีเกวียนที่พวกเธอนั่งในตอนแรกนั่นเอง
คราวนี้มันบุกมากันเยอะ และตัวหัวหน้าก็มาด้วยโยโกะพยายามต่อสู้จนสุดกำลัง
เธอพยายามปกป้องทั้งตัวเองและอาซาโนะ
แต่ไม่สำเร็จเมื่ออาซาโนะถูกทำร้ายจนตกหน้าผาไป
โยโกะพยายามสู้ จนสังหารตัวหัวหน้าได้ แล้วเธอก็สลบไป


โยโกะสังหารหัวหน้าสัตว์ปีศาจได้

ทางด้านโรคุตะ เขาได้เข้าไปในประเทศเคแล้ว
และสังเกตเห็นว่า ราชินี่นั่นเป็นตัวปลอม นางชื่อโจเอ
ถึงจะมีกิเลนอยู่ข้างกายนางก็จริง แต่นั่นคือเคคิที่ถูกสะกดให้พูดไม่ได้
แม้แต่จะใช้พลังกิเลน หรือจะคืนร่างก็ทำไม่ได้เช่นกัน
โรคุตะจึงคิดหาทางที่จะช่วยเคคิให้หลุดพ้นจากสภาพนี้และตามหาราชินีตัวจริงให้พบให้ได้

ทางด้านโยโกะ เธอลืมตามาอีกที ก็เห็นคนคนหนึ่ง ผมสีทองยาวสลวย
เธอนึกว่าเป็นเคคิจึงรวบรวมแรงกายลุกขึ้นนั่ง
พลางตัดพ้อว่าทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้
แต่เมื่อคนคนนั้นหันหน้ามาก็พบว่า เป็นหญิง ไม่ใช่เคคิอย่างที่เธอเข้าใจ


โจเอ และเคคิที่โดนสะกด


คนที่หันมาคือโคริน ไม่ใช่เคคิอย่างที่โยโกะเข้าใจ


"นางชื่อโคริน" เสียงของสุงิโมโตะแทรกขึ้นมา
โยโกะดีใจที่สุงิโมโตะปลอดภัย จึงถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น และหญิงผู้นี้ว่านางเป็นใครแน่
สุงิโมโตะยิ้มเหี้ยมๆ บอกว่า โยโกะเป็นตัวอันตราย
ที่มาเพื่อนำหายนะมายังโลกนี้ โยโกะเป็นปีศาจ
!
และสุงิโมโตะเองเป็นผู้ถูกเลือกที่จะมาปราบปีศาจตัวนี้ ว่าแล้วหล่อนก็เริ่มต่อสู้กับโยโกะ
โยโกะงง ตั้งตัวไม่ติด เธอพยายามไกล่เกลี่ยสุงิโมโตะ
"เราเป็นเพื่อนกันนะ ทำไมต้องมาต่อสู้กันด้วย?"

สุงิโมโตะบอกความจริงแก่โยโกะว่า เธอเกลียดโยโกะเข้าไส้
โยโกะเป็นเด็กดีจอมปลอมซึ่งจะคุยกับเธอก็ต่อเมื่อมีคนอื่นอยู่ด้วยเท่านั้น
โยโกะอึ้งมาก สุงิโมโตะจึงใช้จังหวะนี้ปัดดาบของโยโกะกระเด็นไป

โยโกะพ่ายแพ้อย่างหมดท่า

นกแก้วพยายามส่งเสียงร้องบอกให้สุงิโมโตะฆ่าโยโกะซะ ในขณะที่โครินขัดขวาง
สุงิโมโตะเอาดาบเสียบทะลุมือขวาของโยโกะ ก่อนที่จะกลับไปพร้อมโคริน


สุงิโมโตะมาในมาดใหม่ เหี้ยมกว่าเดิม โยโกะพ่ายแพ้เธออย่างหมดท่า

โยโกะรวบรวมแรงทั้งหมด เดินลงหน้าผาเล็กๆนั้นอย่างยากเย็น เธอหวังว่าอาซาโนะจะยังมีชีวิตอยู่
โยโกะอดทนเดินไปจากที่นั่น แล้วเธอก็หมดแรงล้มลง
อาโอซารุโผล่มาเยาะเย้ยในขณะที่โยโกะรู้สึกท้อแท้ และสิ้นหวัง
มันหายไปโดยทิ้งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก้องในโสตประสาทของโยโกะ
โยโกะสลบไป และ..มีหนูตัวหนึ่งมาพบเธอเข้า...


โยโกะรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวัง โชคดีที่หนูตัวหนึ่งพบเธอเข้า